Roma .2018

آلوفونسو کوآرون فیلم روما را به خدمتکار دوران کودکی خود اهدا کرده و فیلم را بر اساس مقطعی از همان خاطرات ساخته. ادعا کرده در ساخت این فیلم تلاش کرده تحت تاثیر فیلمی قرار نگیرد. البته نام پیشخدمت خانه، کلئو که مخفف کلئوپاترا است من را یاد Cleo from 5 to 7 ساخته Agnès Varda انداخت که فیلمی است متعلق به موج نوی فرانسه، با پیرنگی ساده و رقیق ساخته شده و فیلم روما مشابه همین سبک است. عنوانبندی و پایانبندی ساکن و بدون قطع فیلم روما کمی یادآور آغاز و پایان خیره کننده فیلم Silent Light است که یکی از بهترین فیلم‌های مورد علاقه راجر ایبرت فقید بود.

اگر من جای کوآرون بودم تعلق داشتن به یک خانواده بورژوا از بازماندگان سفیدپوست اسپانیایی دوران استعمار مکزیک که چند شهروند بومی مکزیکی را در خانه به خدمتکاری گرفته سوژه فیلمم نمی‌کردم. درضمن نمایش یک پسر نوجوان لخت و عور رو به دوربین که در فیلم دیگری از کوآرون به نام Y Tu Mamá También ساخته 2001 هم مشابه آنرا دیده بودم با هر توجیهی مورد پسند من نیست. نکته دیگر درباره فیلم این است که خاطره کودکی فیلمساز که یادآور فیلم آینه ساخته تاروکوفسکی است فاقد ویژگی خاصی است وگرنه می‌توان بر اساس خاطرات کودکی تمام انسانهای روی زمین فیلم ساخت که البته این امتیاز به همه تعلق نمی‌گیرد.

اما فیلم روما واجد ویژگیهایی برجسته در فیلمبرداری و کارگردانی است. فیلمبرداری، آرام و سنگین و عموما با پَن‌هایی آهسته و تراولینگ در برداشتهایی بلند گرفته شده، از کلوزآپ پرهیز شده و از مدیوم و لانگ شات بهره برده. استفاده از دوربین 65mm همراه با لنزهای واید پلانهایی در فیلم خلق کرده که مشابه آنرا به ندرت در فیلم دیگری دیده بودم. حاصل کار بسیار واقعگرا، باورپذیر و به مستند نزدیک شده که از این نظر فیلمساز به هدفش رسیده.

‌© علیرضا بیاتی

/ 0 نظر / 10 بازدید