نگاهی به بهترین‌های سینما در 2017

دو فیلم Detroit و Wind river که نگاهی سمپاتیک با سیاه‌پوستان و بومیان آمریکا و حقوق پایمال شده آنها داشته کلا نادیده گرفته شدند اما پیشنهاد می‌کنم این دو فیلم را تماشا کنید. Shape of water فیلم خوش‌ساختی است و به نوعی رئالیزم جادویی سینمایی است (ترکیب واقعیت و فانتزی) اما با ذائقه من که به جن و پری و جادو باور ندارم زیاد جور نیست. عشق‌بازی زیر آب قبلا در فیلم فانتزی و عالی Delicatessen ساخته Jean-Pierre Jeunet هم وجود داشته و در انیمیشن پست‌مدرن/وسترن Rango هم به آن صحنه ارجاع داده شده. Lady Bird فیلمی معمولی و کلیشه‌ای است که زیاد باد شده. فیلم کمتر مطرح شده Columbus داستانی مشابه و Haley Lu Richardson بازی به مراتب قوی و دلنشین‌تر از Saoirse Ronan ارائه داده و سه بار دوست پسر در فیلم عوض نمی‌کند ضمن اینکه دختری با استعداد است که با کمک دیگران می‌تواند به کالج راه پیدا کند نه با تقلب و بدون استعداد. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri فیلمی مستقل و خوش ساخت است. غیر از اشاره به فساد و ناتوانی پلیس (حاکمیت) بر روی بیچارگی جمعی و عمومی جامعه آمریکا انگشت گذاشته. در این فیلم هیچ کس خوشبخت نیست و همه کم و بیش بیچاره و مقصر هستند. فیلمی به ظاهر جنایی که در آن جنایتکار ندارد یا همه جنایتکارند. حتی دختر نوجوان فیلم و مادرش که هر دو قربانی هستند چندان بدون عذر و تقصیر نیستند. حضور یک نیمه‌دیوانه بعنوان مامور پلیس (دولت) با بازی فوق‌العاده عالی Sam Rockwell شاید نمادی از رئیس‌جمهور فعلی آمریکا باشد اما وقتی با زندگی واقعی او با مادرش آشنا می‌شویم بیشترین دلسوزی و سمپاتی بیننده را همین کاراکتر جذب می‌کند. فیلم با تمام خشونتی که در خود دارد در پایان عدم خشونت و بخشش را توصیه می کند. I, Tonya یکی از بهترین های امسال است. فیلمی بر اساس داستانی واقعی، با تاکید بر طبقه فقیر و حاشیه‌ای آمریکا و زندگی حقارت‌باری که دارد. بازی متفاوت و عالی Margot Robbie لیاقت نامزدی و دریافت بهترین جایزه نقش اول زن را دارد. فیلمبرداری فیلم بسیار عالی و مملو از Dolly in است و از نگاه و صحبت مستقیم با دوربین توسط بازیگران که فیلم را روایت می‌کنند، مصاحبه رو به دوربین و نمایش بازسازی شده نسخه کم کیفیت ویدویی بهره برده که فیلم را از نظر بصری غنی کرده. The Florida Project فیلمی مستقل درباره فاصله طبقاتی، فقر و بیچارگی در جامعه آمریکا و درباره زندگی چند کودک، مادران و به ندرت پدرشان که به علت فقر به یک Motel نقل مکان کرده‌اند می‌باشد. مادر مجرد و جوانِ قهرمان کودک فیلم با دستفروشی به پولداران شهر و اعضای باشگاه گولف امرار معاش می‌کند اما فشار زندگی او را وادار به تن‌فروشی کرده و در انتها دولت حضانت دخترش را از او می‌گیرد. گرچه پایان فیلم یک رهایی و سرخوشی تخیلی دارد اما بسیار تلخ و واقع‌گرا است. ویلیام دافو در نقش مدیر Motel با مسئولیت، مهربان و غمگین از درد دیگران است که زیر فشار کاری و تحمل بدبختی ساکنین متل در حال تخریب و فروپاشی است. The Post که به روزنامه واشنگتن پست اشاره دارد ماجرای افشای اسناد پنتاگون در 1971 میلادی و عواقب قانونی که برای صاحب و سردبیر روزنامه رخ داد را روایت می‌کند. ساختن این فیلم به وضوح سیاسی و واکنش دموکراتها و هالیوودیها به ریاست جمهوری دونالد ترامپ و سرشاخ شدن او با رسانه‌ها است. شیرینی و شوخ طبعی تام هنکس به بازی او در نقش سردبیر واشنگتن پست آسیب زده. بازی او و کل فیلم متوسط و قابل مقایسه با نسخه مشابه خود All the President's Men نیست و اگر ترامپ رئیس جمهور نشده بود احتمالا هیچگاه ساخته نمی‌شد. در سال 1971 پشتوانه طلا از دلار برداشته شد و شاید این افشاگری که توسط کارمند وزارت دفاع انجام شد و اطلاعات بدون زحمت در اختیار روزنامه قرار گرفت برای منحرف کردن افکار عمومی از آن تصمیم انجام شده باشد. Dunkirk قرار است مطلقا واقع‌گرا باشد اما نیست. اولا فیلم توضیح نمی‌دهد که علت امکان فرار سربازان انگیسی دستور هیتلر مبنی بر توقف کشتار و محاصره بوده و مملو از قهرمان‌بازی اغراق شده از نوع انگلیسی است که باورکردنی نیستند. حتی از به رخ کشیدن Rolls-Royce به عنوان سازنده موتور هواپیما هم فروگذار نیست. البته فیلمبرداری، تدوین سراسر موازی و برخوردار از تکنیک حلزونی Spiral ، طراحی صحنه، جلوه‌های میدانی و بصری عالی برگزار شده اما نیمی از جذابیت فیلم برعهده موسیقی فوق‌العاده و دائم در حال پخش و پر تنش هانس زیمر است. Blade Runner 2049 یکی از بهترین‌های امسال است که چندین مرتبه از نسخه قبلی خود بهتر شده و البته برداشت و اشاراتی به فیلمهای Her، Children of Men، The Da Vinci Code در آن دیده می‌شود و ضمنا یک نئونوآر با تاکید بر Hardboiled Detective و Femme fatale هم هست. در پایان فیلمی که نامی از آن در فهرست‌ها ندیدم Atomic Blonde بود که تماشای آن برای عاشقان سینما واجب است. جایی خواندم که ممکن است جیمز باند بعدی سیاه‌پوست یا حتی زن باشد. پیشنهاد من Charlize Theron برای نقش جمیز باند زن است که در Atomic Blonde نقشی قلدر و جان‌سخت ارائه داد و پوست از سر مردها کند. از فیلم‌های نامزد بهترین فیلم خارجی فقط The Square و Loveless را دیدم اما صرف نظر از دیدن یا ندیدن سایر نامزدها Loveless را بهترین فیلم خارجی امسال می‌دانم. فیلمی مدرن با فیلمبرداری عالی و معنی‌دار، همراه با نقد نقش اینترنت و گوشی هوشمند که سر همه را در گریبان فرو برده. فیلم صرف نظر از مباحث سیاسی و اجتماعی، انسان مرفه و مدرن را نشانه گرفته و بیچارگی‌اش را در عین رفاه و آسایش نمایش می‌دهد.

/ 0 نظر / 23 بازدید