اگر فیلمهای گنگستری و نوآر تاریخ سینما چه آمریکایی چه فرانسوی یا انگلیسی را به اجمال مرور کنید متوجه خواهید شد که در همه موارد خلافکارها ، دزدها و گنگسترها دستگیر یا کشته میشوند و در کل عاقبت به خیر نمیشوند. به خصوص فیلمهایی که دزدی در آنها رخ میدهد حتی در ژانر کمدی منجر به فاجعه میشوند. به نظر میرسد نوعی خودسانسوری و اخلاق گرایی نانوشته و ناگفته وجود داشته که فیلمها را در تمام کشورهای سازنده به این سمت برده. حتی در فیلم پدرخوانده عاقبت خوشی در انتظار خانواده دن کورلئونه نیست و همینطور در فیلمهای رفقای خوب و دنی براسکو.
مثالها زیادند که میتوان به فیلمهای کلاه ، یک پلیس ، دایره سرخ ، سامورایی ساخته ژان پیر ملویل ـ شب و شهر ، شهر عریان ، ریفیفی اثر جولز داسون ـ قتل اثر استنلی کوبریک و ... اشاره کرد.
البته فیلم هایی مثل Inside Man - 2006 یا Mad Money 2008 یا اخیرا فیلم Going in style 2017 ، سری بازسازی شده یاران اوشن، به نوعی دزدی موفق را نمایش میدهند که البته با لحن کمدی تلطیف شده‌اند.